τροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας,ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένηγερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίανὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη,πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασινμοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆςοἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.σὺ δʼ, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶμαντεῖʼ ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ,ἃ τοῦδʼ ἐχρήσθη σώματος, φύλαξ τέ μουπιστὴ κατέστης, γῆς ὅτʼ ἐξηλαυνόμην·νῦν δʼ αὖ τίνʼ ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶφέρουσα; τίς σʼ ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος;ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτʼ ἐγὼ σαφῶςἔξοιδα, μὴ οὐχὶ δεῖμʼ ἐμοὶ φέρουσά τι.Ἰσμήνηἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ,ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαιπονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν.ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰ