ἀνθʼ ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι,ὥσπερ με κἀνεστήσαθʼ, ὧδε σώσατε,καὶ μὴ θεοὺς τιμῶντες εἶτα τοὺς θεοὺςμοίρας ποιεῖσθε μηδαμῶς· ἡγεῖσθε δὲβλέπειν μὲν αὐτοὺς πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν,βλέπειν δὲ πρὸς τοὺς δυσσεβεῖς, φυγὴν δέ τουμήπω γενέσθαι φωτὸς ἀνοσίου βροτῶν.ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμοναςἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν,ἀλλʼ ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον,ῥύου με κἀκφύλασσε· μηδέ μου κάρατὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς,ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβής τε καὶ φέρωνὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδʼ· ὅταν δʼ ὁ κύριοςπαρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών,τότʼ εἰσακούων πάντʼ ἐπιστήσει· τὰ δὲμεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός.Χορόςταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματαπολλή ʼστʼ ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ· λόγοισι γὰροὐκ ὠνόμασται βραχέσι· τοὺς δὲ τῆσδε γῆς