μή τι πέρα χρέοςἐμᾷ πόλει προσάψῃς.Ἀντιγόνηὦ ξένοιαἰδόφρονες, ἀλλʼ ἐπεὶγεραὸν πατέρα τόνδʼ ἐμὸνοὐκ ἀνέτλατʼ, ἔργωνἀκόντων ἀΐοντες αὐδάν,ἀλλʼ ἐμὲ τὰν μελέαν, ἱκετεύομεν, ὦ ξένοι, οἰκτίραθʼ, ἃπατρὸς ὑπὲρ τοὐμοῦ μόνουἄντομαι οὐκ ἀλαοῖς προσορωμέναὄμμα σὸν ὄμμασιν, ὥς τις ἀφʼ αἵματοςὑμετέρου προφανεῖσα, τὸν ἄθλιοναἰδοῦς κῦρσαι· ἐν ὔμμι γὰρ ὡς θεῷκείμεθα τλάμονες. ἀλλʼ ἴτε, νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν·πρός σʼ ὅ τι σοι φίλον ἐκ σέθεν ἄντομαι,ἢ τέκνον ἢ λέχος ἢ χρέος ἢ θεός·οὐ γὰρ ἴδοις ἂν ἀθρῶν βροτὸν ὅστις ἄν,εἰ θεὸς ἄγοι,ἐκφυγεῖν δύναιτο.