χεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινοςφόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν.ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμακαὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον ἐν ταὐτῷ λόγῳ.μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷςθνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα.οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦκεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντίαθύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ,ἀλλʼ ἤ τις ἐκ θεῶν πομπὸς ἢ τὸ νερτέρωνεὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον.ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοιςἀλγεινὸς ἐξεπέμπετʼ, ἀλλʼ εἴ τις βροτῶνθαυμαστός. εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν,