λύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλοςγόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸςθώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίαςστῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομενχωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος,αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσονμήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂνμέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.