ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίονκρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶεὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳμέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.

Χορόςεἰ θέμις ἐστί μοι τὰν ἀφανῆ θεὸνκαὶ σὲ λιταῖς σεβίζειν,ἐννυχίων ἄναξ,Αἰδωνεῦ Αἰδωνεῦ, λίσσωμαιἄπονα μήτʼ ἐπὶ βαρυαχεῖξένον ἐξανύσαιμόρῳ τὰν παγκευθῆ κάτωνεκρῶν πλάκα καὶ Στύγιον δόμον.πολλῶν γὰρ ἂν καὶ μάτανπημάτων ἱκνουμένωνπάλιν σφε δαίμων δίκαιος αὔξοι.

Χορόςὦ χθόνιαι θεαὶ σῶμά τʼ ἀνικάτουθηρός, ὃν ἐν πύλαισιταῖσι πολυξένοιςεὐνᾶσθαι κνυζεῖσθαί τʼ ἐξ ἄντρων