μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγειἙρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίονκρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶεὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳμέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
Χορόςεἰ θέμις ἐστί μοι τὰν ἀφανῆ θεὸνκαὶ σὲ λιταῖς σεβίζειν,ἐννυχίων ἄναξ,Αἰδωνεῦ Αἰδωνεῦ, λίσσωμαιἄπονα μήτʼ ἐπὶ βαρυαχεῖ