πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶκοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.Οἰδίπουςἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοιγήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδεδορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳοὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος