πρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλινκείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματιπεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου.τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼνῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβεινκαὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸςτοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων.τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνουςκρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατοςΔίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις.σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίουδόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτε