κἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν,ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί.οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέατάδʼ, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος·σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδʼ ἔθηκας ἔντροφον,σύ μʼ ἐξέωσας, ἐκ σέθεν δʼ ἀλώμενοςἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον.εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺςτὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος·νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί,αἵδʼ ἄνδρες, οὐ γυναῖκες, εἰς τὸ συμπονεῖν·ὑμεῖς δʼ ἀπʼ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον.τοιγάρ σʼ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μὲν οὔ τί πωὡς αὐτίκʼ, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοι