τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸνδίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖπάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.Οἰδίπουςτέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ μελέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.Θησεύςἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢνσῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.

Χορόςὅστις τοῦ πλέονος μέρους χρῄζει τοῦ μετρίου παρεὶςζώειν, σκαιοσύναν φυλάσσωνἐν ἐμοὶ κατάδηλος ἔσται.ἐπεὶ πολλὰ μὲν αἱ μακραὶ ἁμέραι κατέθεντο δὴ