ὁθούνεκʼ εἴ τις γῆ θεοὺς ἐπίσταταιτιμαῖς σεβίζειν, ἥδε τοῦθʼ ὑπερφέρει·ἀφʼ ἧς σὺ κλέψας τὸν ἱκέτην γέροντʼ ἐμὲαὐτόν τʼ ἐχειροῦ τὰς κόρας τʼ οἴχει λαβών.ἀνθʼ ὧν ἐγὼ νῦν τάσδε τὰς θεὰς ἐμοὶκαλῶν ἱκνοῦμαι καὶ κατασκήπτω λιταῖςἐλθεῖν ἀρωγοὺς ξυμμάχους θʼ, ἵνʼ ἐκμάθῃςοἵων ὑπʼ ἀνδρῶν ἥδε φρουρεῖται πόλις.Χορόςὁ ξεῖνος, ὦναξ, χρηστός· αἱ δὲ συμφοραὶαὐτοῦ πανώλεις, ἄξιαι δʼ ἀμυναθεῖν.Θησεύςἅλις λόγων, ὡς οἱ μὲν ἐξειργασμένοισπεύδουσιν, ἡμεῖς δʼ οἱ παθόντες ἕσταμεν.Κρέωντί δῆτʼ ἀμαυρῷ φωτὶ προστάσσεις ποεῖν;Θησεύςὁδοῦ κατάρχειν τῆς ἐκεῖ, πομπὸν δέ μεχωρεῖν, ἵνʼ, εἰ μὲν ἐν τόποισι τοῖσδʼ ἔχεις