τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίναςχώρους ἀφίγμεθʼ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθʼ ἡμέραντὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δʼ ἔτιμεῖον φέροντα, καὶ τόδʼ ἐξαρκοῦν ἐμοί·στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼνμακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.ἀλλʼ, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπειςἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν,στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθαὅπου ποτʼ ἐσμέν· μανθάνειν γὰρ ἥκομενξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δʼ ἀκούσωμεν τελεῖν.Ἀντιγόνηπάτερ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳπόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπʼ ὀμμάτων, πρόσω·χῶρος δʼ ὅδʼ ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύωνδάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου· πυκνόπτεροι δʼεἴσω κατʼ αὐτὸν εὐστομοῦσʼ ἀηδόνες·οὗ κῶλα κάμψον τοῦδʼ ἐπʼ ἀξέστου πέτρου·μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν.