φροντίδος. ὁρᾷς ἤδη.πρὸς τί μενοῦμεν πράσσειν;καιρός τοι πάντων γνώμαν ἴσχωνπολύ τι πολὺ παρὰ πόδα κράτος ἄρνυται.

Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ὅδε μὲν κλύει οὐδέν, ἐγὼ δʼ ὁρῶ οὕνεκα θήραντήνδʼ ἁλίως ἔχομεν τόξων, δίχα τοῦδε πλέοντες.τοῦδε γὰρ ὁ στέφανος, τοῦτον θεὸς εἶπε κομίζειν.κομπεῖν δʼ ἔστʼ ἀτελῆ σὺν ψεύδεσιν αἰσχρὸν ὄνειδος.

Χορόςἀλλά, τέκνον, τάδε μὲν θεὸς ὄψεται·ὧν δʼ ἂν ἀμείβῃ μʼ αὖθις,βαιάν μοι, βαιάν, ὦ τέκνον,πέμπε λόγων φάμαν·ὡς πάντων ἐν νόσῳ εὐδρακὴςὕπνος ἄϋπνος λεύσσειν.ἀλλʼ ὅτι δύνᾳ μάκιστονκεῖνο δή μοι κεῖνο λάθρᾳἐξιδοῦ ὅπᾳ πράξεις.οἶσθα γὰρ ἃν αὐδῶμαι,εἰ ταύταν τούτων γνώμαν ἴσχεις,μάλα τοι ἄπορα πυκινοῖς ἐνιδεῖν πάθη.