θεὸς δικαιοῖ χὠ στόλος πορσύνεται.Φιλοκτήτηςἀλλʼ οὖν δέδοικα μὴ ἀτέλεστʼ εὔχῃ, τέκνον.στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιον τόδʼ ἐκ βυθοῦκηκῖον αἷμα, καί τι προσδοκῶ νέον.παπαῖ, φεῦ.παπαῖ μάλʼ, ὦ πούς, οἷά μʼ ἐργάσει κακά.προσέρπει,προσέρχεται τόδʼ ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.ἔχετε τὸ πρᾶγμα· μὴ φύγητε μηδαμῇ.ἀτταταῖ.ὦ ξένε Κεφαλλήν, εἴθε σου διαμπερὲςστέρνων ἔχοιτʼ ἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ,παπαῖ μάλʼ αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντʼ ἐμοῦτὸν ἴσον χρόνον τρέφοιτε τήνδε τὴν νόσον; ἰώ μοι.ὦ Θάνατε Θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενοςοὕτω κατʼ ἦμαρ, οὐ δύνᾳ μολεῖν ποτε;ὦ τέκνον ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼντῷ Λημνίῳ τῷδʼ ἀνακαλουμένῳ πυρὶἔμπρησον, ὦ γενναῖε· κἀγώ τοί ποτε