δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;Φιλοκτήτηςμὴ δῆτα τοῦτό γʼ· ἀλλά μοι τὰ τόξʼ ἑλὼντάδʼ, ὥσπερ ᾐτοῦ μʼ ἀρτίως, ἕως ἀνῇτὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,σῷζʼ αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖνὕπνος μʼ, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε·κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλʼ ἐᾶν χρεὼνἕκηλον εὕδειν. ἢν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳμόλωσʼ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαιἑκόντα μηδʼ ἄκοντα μηδέ τῳ τέχνῃκείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόν θʼ ἅμακἄμʼ, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.Νεοπτόλεμοςθάρσει προνοίας οὕνεκʼ· οὐ δοθήσεταιπλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.Φιλοκτήτηςἰδοὺ δέχου, παῖ· τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσονμή σοι γενέσθαι πολύπονʼ αὐτὰ μηδʼ ὅπωςἐμοί τε καὶ τῷ πρόσθʼ ἐμοῦ κεκτημένῳ.Νεοπτόλεμοςὦ θεοί, γένοιτο ταῦτα νῷν· γένοιτο δὲπλοῦς οὔριός τε κεὐσταλὴς ὅποι ποτὲ