οἵ σʼ ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,μόνην ἔχοντες τήνδʼ ἅλωσιν Ἰλίου,οὐκ ἠξίωσαν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλωνἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,ἀλλʼ αὔτʼ Ὀδυσσεῖ παρέδοσαν· λέγων ὅσʼ ἂνθέλῃς καθʼ ἡμῶν ἔσχατʼ ἐσχάτων κακά.τούτῳ γὰρ οὐδέν μʼ ἀλγυνεῖς· εἰ δʼ ἐργάσειμὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν Ἀργείοις βαλεῖς.εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον.ὡς δʼ ἔστʼ ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δʼ ὁμιλίαπρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.σὺ μὲν πέπλευκας οὔτʼ ἔνορκος οὐδενὶοὔτʼ ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου·ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστʼ ἀρνήσιμον.ὥστʼ εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.ἀλλʼ αὐτὸ τοῦτο δεῖ σοφισθῆναι, κλοπεὺςὅπως γενήσει τῶν ἀνικήτων ὅπλων.ἔξοιδα, παῖ, φύσει σε μὴ πεφυκότα