ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇςἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγωνἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλοςΤραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροονΣπερχειὸν ἔσται· πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ,ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼμή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοιςἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,αὐτόστολον πέμψαντά μʼ ἐκσῶσαι δόμους.ἀλλʼ ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων,ὡς εἰκός, οἶμαι, τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέροςποιούμενοι τὸν οἴκαδʼ ἤπειγον στόλον.νῦν δʼ, εἰς σὲ γὰρ πομπόν τε καὐτὸν ἄγγελονἥκω, σὺ σῶσον, σύ μʼ ἐλέησον, εἰσορῶνὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖςκεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θάτερα.χρὴ δʼ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείνʼ ὁρᾶν,χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίον