πλέω πρὸς οἴκους, τῶν ἐμῶν τητώμενοςπρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν Ὀδυσσέως.κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει·πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένωνστρατός τε σύμπας· οἱ δʼ ἀκοσμοῦντες βροτῶνδιδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.λόγος λέλεκται πᾶς· ὁ δʼ Ἀτρείδας στυγῶνἐμοί θʼ ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλος.
Χορόςὀρεστέρα παμβῶτι Γᾶ, μᾶτερ αὐτοῦ Διός,ἃ τὸν μέγαν Πακτωλὸν εὔχρυσον νέμεις,σὲ κἀκεῖ, μᾶτερ πότνιʼ, ἐπηυδώμαν,ὅτʼ ἐς τόνδʼ Ἀτρειδᾶν ὕβρις πᾶσʼ ἐχώρει,ὅτε τὰ πάτρια τεύχεα παρεδίδοσαν,ἰὼ μάκαιρα ταυροκτόνωνλεόντων ἔφεδρε, τῷ Λαρτίουσέβας ὑπέρτατον.
Φιλοκτήτηςἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφὲςλύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,καί μοι προσᾴδεθʼ ὥστε γιγνώσκειν ὅτιταῦτʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως.