ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱδισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳνόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρουπληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδεᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίαςΧρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλουεὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶςἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι.σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖςαὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά;ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον,οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσουκάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν