τύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδοςστολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳδείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκαἝλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.Φιλοκτήτηςὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖνπρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγενχρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.Νεοπτόλεμοςἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτουΣκύρου· πλέω δʼ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖςἈχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.Φιλοκτήτηςὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,