τὸν τάδε μησάμενον, τὸν ἴσον χρόνονἐμὰς λαχόντʼ ἀνίας.Χορόςπότμος, πότμος σε δαιμόνων τάδʼ,οὐδὲ σέ γε δόλος,ἔσχεν ὑπὸ χειρὸς ἀμᾶς. στυγερὰν ἔχεδύσποτμον ἀρὰν ἐπʼ ἄλλοις.καὶ γὰρ ἐμοὶ τοῦτο μέλει, μὴ φιλότητʼ ἀπώσῃ.

Φιλοκτήτηςοἴμοι μοι, καί που πολιᾶςπόντου θινὸς ἐφήμενοςἐγγελᾷ, χερὶ πάλλωντὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,τὰν οὐδείς ποτʼ ἐβάστασεν.ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλωνχειρῶν ἐκβεβιασμένον,ἦ που ἐλεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τιναςἔχεις, τὸν Ἡράκλειονἄρθμιον ὧδέ σοιοὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερον,ἄλλου δʼ ἐν μεταλλαγᾷπολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσει,