πράξειας οὔτε τοῦ πορεύσαντος ξένου.ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω· τήνδε δʼ ἔκτοθεν βοᾶνἔα τά θʼ αὑτῆς καὶ τὰ τῶν φίλων κακά.Ἠλέκτραἆρʼ ὑμὶν ὡς ἀλγοῦσα κὠδυνωμένηδεινῶς δακρῦσαι κἀπικωκῦσαι δοκεῖτὸν υἱὸν ἡ δύστηνος ὧδʼ ὀλωλότα;ἀλλʼ ἐγγελῶσα φροῦδος· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.Ὀρέστα φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας θανών.ἀποσπάσας γὰρ τῆς ἐμῆς οἴχει φρενὸςαἵ μοι μόναι παρῆσαν ἐλπίδων ἔτι,σὲ πατρὸς ἥξειν ζῶντα τιμωρόν ποτεκἀμοῦ ταλαίνης. νῦν δὲ ποῖ με χρὴ μολεῖν;μόνη γάρ εἰμι, σοῦ τʼ ἀπεστερημένηκαὶ πατρός. ἤδη δεῖ με δουλεύειν πάλινἐν τοῖσιν ἐχθίστοισιν ἀνθρώπων ἐμοὶφονεῦσι πατρός. ἆρά μοι καλῶς ἔχει;ἀλλʼ οὔ τι μὴν ἔγωγε τοῦ λοιποῦ χρόνουξύνοικος, εἴσειμʼ, ἀλλὰ τῇδε πρὸς πύλῃπαρεῖσʼ ἐμαυτὴν ἄφιλος αὐανῶ βίον.πρὸς ταῦτα καινέτω τις, εἰ βαρύνεται,