μὴ σὺν φθόνῳ τε καὶ πολυγλώσσῳ βοῇσπείρῃ ματαίαν βάξιν εἰς πᾶσαν πόλιν.ἀλλʼ ὧδʼ ἄκουε· τῇδε γὰρ κἀγὼ φράσω.ἃ γὰρ προσεῖδον νυκτὶ τῇδε φάσματαδισσῶν ὀνείρων, ταῦτά μοι, Λύκειʼ ἄναξ,εἰ μὲν πέφηνεν ἐσθλά, δὸς τελεσφόρα,εἰ δʼ ἐχθρά, τοῖς ἐχθροῖσιν ἔμπαλιν μέθες·καὶ μή με πλούτου τοῦ παρόντος εἴ τινεςδόλοισι βουλεύουσιν ἐκβαλεῖν, ἐφῇς,ἀλλʼ ὧδέ μʼ αἰεὶ ζῶσαν ἀβλαβεῖ βίῳδόμους Ἀτρειδῶν σκῆπτρά τʼ ἀμφέπειν τάδε,φίλοισί τε ξυνοῦσαν οἷς ξύνειμι νῦνεὐημεροῦσαν καὶ τέκνων ὅσων ἐμοὶδύσνοια μὴ πρόσεστιν ἢ λύπη πικρά.ταῦτʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἵλεως κλύωνδὸς πᾶσιν ἡμῖν ὥσπερ ἐξαιτούμεθα.τὰ δʼ ἄλλα πάντα καὶ σιωπώσης ἐμοῦἐπαξιῶ σε δαίμονʼ ὄντʼ ἐξειδέναι·τοὺς ἐκ Διὸς γὰρ εἰκός ἐστι πάνθʼ ὁρᾶν.Παιδαγωγόςξέναι γυναῖκες, πῶς ἂν εἰδείην σαφῶς