ἅχω, δὸς αὐτῷ, τήνδʼ ἀλιπαρῆ τρίχακαὶ ζῶμα τοὐμὸν οὐ χλιδαῖς ἠσκημένον.αἰτοῦ δὲ προσπίτνουσα γῆθεν εὐμενῆἡμῖν ἀρωγὸν αὐτὸν εἰς ἐχθροὺς μολεῖν,καὶ παῖδʼ Ὀρέστην ἐξ ὑπερτέρας χερὸςἐχθροῖσιν αὐτοῦ ζῶντʼ ἐπεμβῆναι ποδί,ὅπως τὸ λοιπὸν αὐτὸν ἀφνεωτέραιςχερσὶν στέφωμεν ἢ τανῦν δωρούμεθα.οἶμαι μὲν οὖν, οἶμαί τι κἀκείνῳ μέλονπέμψαι τάδʼ αὐτῇ δυσπρόσοπτʼ ὀνείρατα·ὅμως δʼ, ἀδελφή, σοί θʼ ὑπούργησον τάδεἐμοί τʼ ἀρωγὰ τῷ τε φιλτάτῳ βροτῶνπάντων, ἐν Ἅιδου κειμένῳ κοινῷ πατρί.Χορόςπρὸς εὐσέβειαν ἡ κόρη λέγει· σὺ δέ,εἰ σωφρονήσεις, ὦ φίλη, δράσεις τάδε.Χρυσόθεμιςδράσω· τὸ γὰρ δίκαιον οὐχ ἔχει λόγονδυοῖν ἐρίζειν, ἀλλʼ ἐπισπεύδειν τὸ δρᾶν.πειρωμένῃ δὲ τῶνδε τῶν ἔργων ἐμοὶσιγὴ παρʼ ὑμῶν, πρὸς θεῶν, ἔστω, φίλαι·ὡς εἰ τάδʼ ἡ τεκοῦσα πεύσεται, πικρὰν