οὔτοι ποτʼ, ὦναξ, σόν γε Λαΐου φόνονφανεῖ δικαίως ὀρθόν, ὅν γε Λοξίαςδιεῖπε χρῆναι παιδὸς ἐξ ἐμοῦ θανεῖν.καίτοι νιν οὐ κεῖνός γʼ ὁ δύστηνός ποτεκατέκτανʼ, ἀλλʼ αὐτὸς πάροιθεν ὤλετο.ὥστʼ οὐχὶ μαντείας γʼ ἂν οὔτε τῇδʼ ἐγὼβλέψαιμʼ ἂν εἵνεκʼ οὔτε τῇδʼ ἂν ὕστερον.Οἰδίπουςκαλῶς νομίζεις· ἀλλʼ ὅμως τὸν ἐργάτηνπέμψον τινὰ στελοῦντα μηδὲ τοῦτʼ ἀφῇς.Ἰοκάστηπέμψω ταχύνασʼ· ἀλλʼ ἴωμεν ἐς δόμους·οὐδὲν γὰρ ἂν πράξαιμʼ ἂν ὧν οὐ σοὶ φίλον.
Χορόςεἴ μοι ξυνείη φέροντιμοῖρα τὰν εὔσεπτον ἁγνείαν λόγωνἔργων τε πάντων, ὧν νόμοι πρόκεινταιὑψίποδες, οὐρανίανδιʼ αἰθέρα τεκνωθέντες, ὧν Ὄλυμποςπατὴρ μόνος, οὐδέ νινθνατὰ φύσις ἀνέρωνἔτικτεν οὐδὲ μή ποτε λάθα κατακοιμάσῃ·μέγας ἐν τούτοις θεὸς οὐδὲ γηράσκει.