ἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονιλέξαιμʼ ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδʼ ἰών;ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δʼ ἀνὴρἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχητοιάδʼ ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μʼ ὑπερπλησθεὶς μέθῃκαλεῖ παρʼ οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέρανμόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δʼ ἰὼν πέλαςμητρὸς πατρός τʼ ἤλεγχον· οἱ δὲ δυσφόρωςτοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δʼἔκνιζέ μʼ ἀεὶ τοῦθʼ· ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαιΠυθώδε, καί μʼ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμηνἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δʼ ἄθλιακαὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δʼ