Φοίβου γʼ ἄπʼ αὐτοῦ, τῶν δʼ ὑπηρετῶν ἄπο,ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,ὅστις γένοιτʼ ἐμοῦ τε κἀκείνου πάρα.καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γʼ ἡ φάτις, ξένοι ποτὲλῃσταὶ φονεύουσʼ ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς·παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραιτρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖνἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.κἀνταῦθʼ Ἀπόλλων οὔτʼ ἐκεῖνον ἤνυσενφονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊοντὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,ὧν ἐντρέπου σὺ μηδέν· ὧν γὰρ ἂν θεὸςχρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.Οἰδίπουςοἷόν μʼ ἀκούσαντʼ ἀρτίως ἔχει, γύναι,ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.Ἰοκάστηποίας μερίμνης τοῦθʼ ὑποστραφεὶς λέγεις;Οἰδίπουςἔδοξʼ ἀκοῦσαι σοῦ τόδʼ, ὡς ὁ Λάϊοςκατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.Ἰοκάστηηὐδᾶτο γὰρ ταῦτʼ οὐδέ πω λήξαντʼ ἔχει.