οὐκ οἶδʼ· ἃ γὰρ δρῶσʼ, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.αὐτὸς δʼ ὅδʼ ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.Οἰδίπουςοὗτος σύ, πῶς δεῦρʼ ἦλθες; ἦ τοσόνδʼ ἔχειςτόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγαςἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶςλῃστής τʼ ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;φέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν, δειλίαν ἢ μωρίανἰδών τινʼ ἔν μοι ταῦτʼ ἐβουλεύσω ποεῖν;ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδεδόλῳ προσέρπον ἢ οὐκ ἀλεξοίμην μαθών;ἆρʼ οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,ἄνευ τε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδαθηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίν θʼ ἁλίσκεται;Κρέωνοἶσθʼ ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένωνἴσʼ ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖνʼ αὐτὸς μαθών.Οἰδίπουςλέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δʼ ἐγὼ κακὸςσοῦ· δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σʼ ηὕρηκʼ ἐμοί.Κρέωντοῦτʼ αὐτὸ νῦν μου πρῶτʼ ἄκουσον ὡς ἐρῶ.Οἰδίπουςτοῦτʼ αὐτὸ μή μοι φράζʼ, ὅπως οὐκ εἶ κακός.Κρέωνεἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίαν