τῇ ξυμφορᾷ· τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότοςκαὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπισκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼνἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυγυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸςὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτʼ ἰὼνεἴσω λογίζου· κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,φάσκειν ἔμʼ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.

Χορόςτίς ὅντινʼ ἁ θεσπιέπεια Δελφὶς εἶπε πέτραἄρρητʼ ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;ὥρα νιν ἀελλάδωνἵππων σθεναρώτερονφυγᾷ πόδα νωμᾶν.ἔνοπλος γὰρ ἐπʼ αὐτὸν ἐπενθρῴσκειπυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,δειναὶ δʼ ἅμʼ ἕπονταικῆρες ἀναπλάκητοι

Χορόςἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσαφάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντʼ ἰχνεύειν.