ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποιἀλκήν τινʼ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶνφήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά του·ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰςζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.ἴθʼ, ὦ βροτῶν ἄριστʼ, ἀνόρθωσον πόλιν,ἴθʼ, εὐλαβήθηθʼ· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆσωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας·ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθαστάντες τʼ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.ἀλλʼ ἀσφαλείᾳ τήνδʼ ἀνόρθωσον πόλιν·ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότʼ αἰσίῳ τύχηνπαρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν·ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦςἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.Οἰδίπουςὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοιπροσήλθεθʼ ἱμείροντες· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτινοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ