ἀγλαῶπι ¯ ˘ ¯ πεύκᾳ ʼπὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.
Οἰδίπουςαἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπηκλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θʼ ὑπηρετεῖν,ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδʼ ἐξερῶ,ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰνἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,νῦν δʼ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκουκάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖναὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲνἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸςτὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρκέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου