κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.ἀλλʼ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρωνἵστασθε, τούσδʼ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδʼ ἀθροιζέτω,ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος· ἢ γὰρ εὐτυχεῖςσὺν τῷ θεῷ φανούμεθʼ ἢ πεπτωκότες.Ἱερεύςὦ παῖδες, ἱστώμεσθα· τῶνδε γὰρ χάρινκαὶ δεῦρʼ ἔβημεν ὧν ὅδʼ ἐξαγγέλλεται.Φοῖβος δʼ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμασωτήρ δʼ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.

Χορόςὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσουΠυθῶνος ἀγλαὰς ἔβαςΘήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,ἰήιε Δάλιε Παιάν,ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέονἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.

Χορόςπρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτʼ Ἀθάναγαιάοχόν τʼ ἀδελφεὰνἌρτεμιν, ἃ κυκλόεντʼ ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα θάσσει,