ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,τίνας ποθʼ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετεἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;πόλις δʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων·ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρʼ ἀγγέλων, τέκνα,ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδʼ ἐλήλυθα,ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.ἀλλʼ ὦ γεραιέ, φράζʼ, ἐπεὶ πρέπων ἔφυςπρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂνἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν· δυσάλγητος γὰρ ἂνεἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.Ἱερεύςἀλλʼ ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθαβωμοῖσι τοῖς σοῖς· οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰνπτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τʼ ᾐθέωνλεκτοί· τὸ δʼ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένονἀγοραῖσι θακεῖ πρός τε Παλλάδος διπλοῖς