διῆλθʼ Ἀχαιοὺς πάντας ὡς οἴχει θανών.ἁγὼ κλύων δύστηνος ἐκποδὼν μὲν ὢνὑπεστέναζον, νῦν δʼ ὁρῶν ἀπόλλυμαι.οἴμοι.ἴθʼ, ἐκκάλυψον, ὡς ἴδω τὸ πᾶν κακόν.ὦ δυσθέατον ὄμμα καὶ τόλμης πικρᾶς,ὅσας ἀνίας μοι κατασπείρας φθίνεις.ποῖ γὰρ μολεῖν μοι δυνατόν, εἰς ποίους βροτούς,τοῖς σοῖς ἀρήξαντʼ ἐν πόνοισι μηδαμοῦ;ἦ πού με Τελαμών, σὸς πατὴρ ἐμός θʼ ἅμα,δέξαιτʼ ἂν εὐπρόσωπος ἵλεώς τʼ ἴσωςχωροῦντʼ ἄνευ σοῦ. πῶς γὰρ οὔχ; ὅτῳ πάραμηδʼ εὐτυχοῦντι μηδὲν ἥδιον γελᾶν.οὗτος τί κρύψει; ποῖον οὐχ ἐρεῖ κακὸντὸν ἐκ δορὸς γεγῶτα πολεμίου νόθον,τὸν δειλίᾳ προδόντα καὶ κακανδρίᾳ