τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς ἡ δεινὴ θεὸςΠαλλὰς φυτεύει πῆμʼ Ὀδυσσέως χάριν.Χορόςἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει πολύτλας ἀνήρ,γελᾷ δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσινπολὺν γέλωτα, φεῦ φεῦ,ξύν τε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεῖδαι.
Τέκμησσαοἱ δʼ οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖςτοῖς τοῦδʼ· ἴσως τοι, κεἰ βλέποντα μὴ ʼπόθουν,θανόντʼ ἂν οἰμώξειαν ἐν χρείᾳ δορός.οἱ γὰρ κακοὶ γνώμαισι τἀγαθὸν χεροῖνἔχοντες οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ.ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν ἢ κείνοις γλυκύς,αὑτῷ δὲ τερπνός· ὧν γὰρ ἠράσθη τυχεῖνἐκτήσαθʼ αὑτῷ, θάνατον ὅνπερ ἤθελεν.τί δῆτα τοῦδʼ ἐπεγγελῷεν ἂν κάτα;θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ.