τοσαῦτά σʼ, ὦ Ζεῦ, προστρέπω, καλῶ δʼ ἅμαπομπαῖον Ἑρμῆν χθόνιον εὖ με κοιμίσαι,ξὺν ἀσφαδάστῳ καὶ ταχεῖ πηδήματιπλευρὰν διαρρήξαντα τῷδε φασγάνῳ.καλῶ δʼ ἀρωγοὺς τὰς ἀεί τε παρθένουςἀεί θʼ ὁρώσας πάντα τἀν βροτοῖς πάθη,σεμνὰς Ἐρινῦς τανύποδας, μαθεῖν ἐμὲπρὸς τῶν Ἀτρειδῶν ὡς διόλλυμαι τάλας,καί σφας κακοὺς κάκιστα καὶ πανωλέθρουςξυναρπάσειαν, ὥσπερ εἰσορῶσʼ ἐμὲαὐτοσφαγῆ πίπτοντα, τὼς αὐτοσφαγεῖςπρὸς τῶν φιλίστων ἐκγόνων ὀλοίατο.ἴτʼ, ὦ ταχεῖαι ποίνιμοί τʼ Ἐρινύες,γεύεσθε, μὴ φείδεσθε πανδήμου στρατοῦ·σὺ δʼ, ὦ τὸν αἰπὺν οὐρανὸν διφρηλατῶνἭλιε, πατρῴαν τὴν ἐμὴν ὅταν χθόναἴδῃς, ἐπισχὼν χρυσόνωτον ἡνίανἄγγειλον ἄτας τὰς ἐμὰς μόρον τʼ ἐμὸνγέροντι πατρὶ τῇ τε δυστήνῳ τροφῷ.ἦ που τάλαινα, τήνδʼ ὅταν κλύῃ φάτιν,