ὁ μὲν σφαγεὺς ἕστηκεν ᾗ τομώτατοςγένοιτʼ ἄν, εἴ τῳ καὶ λογίζεσθαι σχολή·δῶρον μὲν ἀνδρὸς Ἕκτορος ξένων ἐμοὶμάλιστα μισηθέντος ἐχθίστου θʼ ὁρᾶν·πέπηγε δʼ ἐν γῇ πολεμίᾳ τῇ Τρῳάδι,σιδηροβρῶτι θηγάνῃ νεηκονής·ἔπηξα δʼ αὐτὸν εὖ περιστείλας ἐγώ,εὐνούστατον τῷδʼ ἀνδρὶ διὰ τάχους θανεῖν.οὕτω μὲν εὐσκευοῦμεν· ἐκ δὲ τῶνδέ μοισὺ πρῶτος, ὦ Ζεῦ, καὶ γὰρ εἰκός, ἄρκεσον.αἰτήσομαι δέ σʼ οὐ μακρὸν γέρας λαχεῖν.πέμψον τινʼ ἡμῖν ἄγγελον, κακὴν φάτινΤεύκρῳ φέροντα, πρῶτος ὥς με βαστάσῃπεπτῶτα τῷδε περὶ νεορράντῳ ξίφει,καὶ μὴ πρὸς ἐχθρῶν του κατοπτευθεὶς πάροςῥιφθῶ κυσὶν πρόβλητος οἰωνοῖς θʼ ἕλωρ.