ὀλεθρίαν Αἴαντος ἐλπίζει φέρειν.Τέκμησσαοἴμοι τάλαινα, τοῦ ποτʼ ἀνθρώπων μαθών;Ἄγγελοςτοῦ Θεστορείου μάντεως, καθʼ ἡμέραντὴν νῦν, ὅτʼ αὐτῷ θάνατον ἢ βίον φέρει.Τέκμησσαοἲ ʼγώ, φίλοι, πρόστητʼ ἀναγκαίας τύχης,καὶ σπεύσαθʼ, οἱ μὲν Τεῦκρον ἐν τάχει μολεῖν,οἱ δʼ ἑσπέρους ἀγκῶνας, οἱ δʼ ἀντηλίουςζητεῖτʼ ἰόντες τἀνδρὸς ἔξοδον κακήν.ἔγνωκα γὰρ δὴ φωτὸς ἠπατημένηκαὶ τῆς παλαιᾶς χάριτος ἐκβεβλημένη.οἴμοι, τί δράσω, τέκνον; οὐχ ἱδρυτέον·ἀλλʼ εἶμι κἀγὼ κεῖσʼ ὅποιπερ ἂν σθένω.χωρῶμεν, ἐγκονῶμεν, οὐχ ἕδρας ἀκμὴσῴζειν θέλοντας ἄνδρα γʼ ὃς σπεύδῃ θανεῖν.Χορόςχωρεῖν ἕτοιμος, κοὐ λόγῳ δείξω μόνον·τάχος γὰρ ἔργου καὶ ποδῶν ἅμʼ ἕψεται,