οἴμοι, τί φής, ἄνθρωπε; μῶν ὀλώλαμεν;Ἄγγελοςοὐκ οἶδα τὴν σὴν πρᾶξιν, Αἴαντος δʼ ὅτι,θυραῖος εἴπερ ἐστίν, οὐ θαρσῶ πέρι.Τέκμησσακαὶ μὴν θυραῖος, ὥστε μʼ ὠδίνειν τί φής.Ἄγγελοςἐκεῖνον εἴργειν Τεῦκρος ἐξεφίεταισκηνῆς ὕπαυλον μηδʼ ἀφιέναι μόνον.Τέκμησσαποῦ δʼ ἐστὶ Τεῦκρος, κἀπὶ τῷ λέγει τάδε;Ἄγγελοςπάρεστʼ ἐκεῖνος ἄρτι· τήνδε δʼ ἔξοδονὀλεθρίαν Αἴαντος ἐλπίζει φέρειν.Τέκμησσαοἴμοι τάλαινα, τοῦ ποτʼ ἀνθρώπων μαθών;Ἄγγελοςτοῦ Θεστορείου μάντεως, καθʼ ἡμέραντὴν νῦν, ὅτʼ αὐτῷ θάνατον ἢ βίον φέρει.Τέκμησσαοἲ ʼγώ, φίλοι, πρόστητʼ ἀναγκαίας τύχης,καὶ σπεύσαθʼ, οἱ μὲν Τεῦκρον ἐν τάχει μολεῖν,οἱ δʼ ἑσπέρους ἀγκῶνας, οἱ δʼ ἀντηλίουςζητεῖτʼ ἰόντες τἀνδρὸς ἔξοδον κακήν.ἔγνωκα γὰρ δὴ φωτὸς ἠπατημένηκαὶ τῆς παλαιᾶς χάριτος ἐκβεβλημένη.οἴμοι, τί δράσω, τέκνον; οὐχ ἱδρυτέον·ἀλλʼ εἶμι κἀγὼ κεῖσʼ ὅποιπερ ἂν σθένω.