δίας Ἀθάνας, ἡνίκʼ ὀτρύνουσά νινηὐδᾶτʼ ἐπʼ ἐχθροῖς χεῖρα φοινίαν τρέπειν,τότʼ ἀντιφωνεῖ δεινὸν ἄρρητόν τʼ ἔπος·ἄνασσα, τοῖς ἄλλοισιν Ἀργείων πέλαςἵστω, καθʼ ἡμᾶς δʼ οὔποτʼ ἐκρήξει μάχη.τοιοῖσδέ τοι λόγοισιν ἀστεργῆ θεᾶςἐκτήσατʼ ὀργήν, οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονῶν.ἀλλʼ εἴπερ ἔστι τῇδε θἠμέρᾳ, τάχʼ ἂνγενοίμεθʼ αὐτοῦ σὺν θεῷ σωτήριοι.τοσαῦθʼ ὁ μάντις εἶφʼ· ὁ δʼ εὐθὺς ἐξ ἕδραςπέμπει με σοὶ φέροντα τάσδʼ ἐπιστολὰςΤεῦκρος φυλάσσειν. εἰ δʼ ἀπεστερήμεθα,οὐκ ἔστιν ἁνὴρ κεῖνος, εἰ Κάλχας σοφός.Χορόςὦ δαΐα Τέκμησσα, δύσμορον γένος,ὅρα μολοῦσα τόνδʼ ὁποῖʼ ἔπη θροεῖ·ξυρεῖ γὰρ ἐν χρῷ τοῦτο μὴ χαίρειν τινά.Τέκμησσατί μʼ αὖ τάλαιναν, ἀρτίως πεπαυμένην κακῶν ἀτρύτων, ἐξ ἕδρας ἀνίστατε;Χορόςτοῦδʼ εἰσάκουε τἀνδρός, ὡς ἥκει φέρωνΑἴαντος ἡμῖν πρᾶξιν ἣν ἤλγησʼ ἐγώ.