ἄνδρες φίλοι, τὸ πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω·Τεῦκρος πάρεστιν ἄρτι Μυσίων ἀπὸκρημνῶν· μέσον δὲ προσμολὼν στρατήγιονκυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις ὁμοῦ.στείχοντα γὰρ πρόσωθεν αὐτὸν ἐν κύκλῳμαθόντες ἀμφέστησαν, εἶτʼ ὀνείδεσινἤρασσον ἔνθεν κἄνθεν οὔτις ἔσθʼ ὃς οὔ,τὸν τοῦ μανέντος κἀπιβουλευτοῦ στρατοῦξύναιμον ἀποκαλοῦντες, ὡς οὐκ ἀρκέσοιτὸ μὴ οὐ πέτροισι πᾶς καταξανθεὶς θανεῖν·ὥστʼ εἰς τοσοῦτον ἦλθον ὥστε καὶ χεροῖνκολεῶν ἐρυστὰ διεπεραιώθη ξίφη.λήγει δʼ ἔρις δραμοῦσα τοῦ προσωτάτωἀνδρῶν γερόντων ἐν ξυναλλαγῇ λόγου.ἀλλʼ ἡμὶν Αἴας ποῦ ʼστιν, ὡς φράσω τάδε;τοῖς κυρίοις γὰρ πάντα χρὴ δηλοῦν λόγον.