νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάοςθοᾶν ὠκυάλων νεῶν, ὅτʼ Αἴαςλαθίπονος πάλιν, θεῶν δʼ αὖπάνθυτα θέσμιʼ ἐξήνυσʼ εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.πάνθʼ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει,κοὐδὲν ἀναύδατον φατίσαιμʼ ἄν, εὖτέ γʼ ἐξ ἀέλπτωνΑἴας μετανεγνώσθηθυμοῦ τʼ Ἀτρείδαις μεγάλων τε νεικέων.

Ἄγγελοςἄνδρες φίλοι, τὸ πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω·Τεῦκρος πάρεστιν ἄρτι Μυσίων ἀπὸκρημνῶν· μέσον δὲ προσμολὼν στρατήγιονκυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις ὁμοῦ.στείχοντα γὰρ πρόσωθεν αὐτὸν ἐν κύκλῳμαθόντες ἀμφέστησαν, εἶτʼ ὀνείδεσινἤρασσον ἔνθεν κἄνθεν οὔτις ἔσθʼ ὃς οὔ,τὸν τοῦ μανέντος κἀπιβουλευτοῦ στρατοῦξύναιμον ἀποκαλοῦντες, ὡς οὐκ ἀρκέσοιτὸ μὴ οὐ πέτροισι πᾶς καταξανθεὶς θανεῖν·ὥστʼ εἰς τοσοῦτον ἦλθον ὥστε καὶ χεροῖνκολεῶν ἐρυστὰ διεπεραιώθη ξίφη.