θεῶν χοροποίʼ ἄναξ, ὅπως μοιΝύσια Κνώσιʼ ὀρχήματʼ αὐτοδαῆ ξυνὼν ἰάψῃς·νῦν γὰρ ἐμοὶ μέλει χορεῦσαι.Ἰκαρίων δʼ ὑπὲρ πελαγέων μολὼν ἄναξ Ἀπόλλωνὁ Δάλιος εὔγνωστοςἐμοὶ ξυνείη διὰ παντὸς εὔφρων.
Χορόςἔλυσεν αἰνὸν ἄχος ἀπʼ ὀμμάτων Ἄρης.ἰὼ ἰώ, νῦν αὖ,νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάοςθοᾶν ὠκυάλων νεῶν, ὅτʼ Αἴαςλαθίπονος πάλιν, θεῶν δʼ αὖπάνθυτα θέσμιʼ ἐξήνυσʼ εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ.πάνθʼ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει,κοὐδὲν ἀναύδατον φατίσαιμʼ ἄν, εὖτέ γʼ ἐξ ἀέλπτωνΑἴας μετανεγνώσθηθυμοῦ τʼ Ἀτρείδαις μεγάλων τε νεικέων.