ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα κοὐκ ὀνήσιμα.τοιγὰρ τὸ λοιπὸν εἰσόμεσθα μὲν θεοῖςεἴκειν, μαθησόμεσθα δʼ Ἀτρείδας σέβειν.ἄρχοντές εἰσιν, ὥσθʼ ὑπεικτέον. τί μήν;καὶ γὰρ τὰ δεινὰ καὶ τὰ καρτερώτατατιμαῖς ὑπείκει· τοῦτο μὲν νιφοστιβεῖςχειμῶνες ἐκχωροῦσιν εὐκάρπῳ θέρει·ἐξίσταται δὲ νυκτὸς αἰανὴς κύκλοςτῇ λευκοπώλῳ φέγγος ἡμέρᾳ φλέγειν·δεινῶν τʼ ἄημα πνευμάτων ἐκοίμισεστένοντα πόντον· ἐν δʼ ὁ παγκρατὴς ὕπνοςλύει πεδήσας, οὐδʼ ἀεὶ λαβὼν ἔχει.ἡμεῖς δὲ πῶς οὐ γνωσόμεσθα σωφρονεῖν;ἔγωγʼ· ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτιὅ τʼ ἐχθρὸς ἡμῖν ἐς τοσόνδʼ ἐχθαρτέος,ὡς καὶ φιλήσων αὖθις, ἔς τε τὸν φίλοντοσαῦθʼ ὑπουργῶν ὠφελεῖν βουλήσομαι,ὡς αἰὲν οὐ μενοῦντα· τοῖς πολλοῖσι γὰρβροτῶν ἄπιστός ἐσθʼ ἑταιρείας λιμήν.ἀλλʼ ἀμφὶ μὲν τούτοισιν εὖ σχήσει· σὺ δὲ