κἄπειτʼ ἐπειδὴ τοῦδʼ ἐλώφησεν πόνου,τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶνποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων,καὶ νῦν κατʼ οἴκους συνδέτους αἰκίζεται.δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον,ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς.θαρσῶν δὲ μίμνε μηδὲ συμφορὰν δέχουτὸν ἄνδρʼ· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφουςαὐγὰς ἀπείρξω σὴν πρόσοψιν εἰσιδεῖν.οὗτος, σὲ τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέραςδεσμοῖς ἀπευθύνοντα προσμολεῖν καλῶ·Αἴαντα φωνῶ· στεῖχε δωμάτων πάρος.Ὀδυσσεύς τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφʼ ἔξω κάλει.Ἀθήναοὐ σῖγʼ ἀνέξει μηδὲ δειλίαν ἀρεῖ;Ὀδυσσεύςμὴ πρὸς θεῶν, ἀλλʼ ἔνδον ἀρκείτω μένων.Ἀθήνατί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδʼ ἦν;Ὀδυσσεύςἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.Ἀθήναοὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;Ὀδυσσεύςἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν.