νεοσφαγῆ που τόνδε προσλεύσσων φόνον,εἴπερ δικαίως ἔστʼ ἐμὸς τὰ πατρόθεν.ἀλλʼ αὐτίκʼ ὠμοῖς αὐτὸν ἐν νόμοις πατρὸςδεῖ πωλοδαμνεῖν κἀξομοιοῦσθαι φύσιν.ὦ παῖ, γένοιο πατρὸς εὐτυχέστερος,τὰ δʼ ἄλλʼ ὅμοιος· καὶ γένοιʼ ἂν οὐ κακός.καίτοι σε καὶ νῦν τοῦτό γε ζηλοῦν ἔχω,ὁθούνεκʼ οὐδὲν τῶνδʼ ἐπαισθάνει κακῶν·ἐν τῷ φρονεῖν γὰρ μηδὲν ἥδιστος βίος,τὸ μὴ φρονεῖν γὰρ κάρτʼ ἀνώδυνον κακόνἕως τὸ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι μάθῃς.ὅταν δʼ ἵκῃ πρὸς τοῦτο, δεῖ σʼ ὅπως πατρὸςδείξεις ἐν ἐχθροῖς, οἷος ἐξ οἵου ʼτράφης.τέως δὲ κούφοις πνεύμασιν βόσκου, νέανψυχὴν ἀτάλλων, μητρὶ τῇδε χαρμονήν.οὔτοι σʼ Ἀχαιῶν, οἶδα, μή τις ὑβρίσῃ