ἐμοὶ γὰρ οὐκέτʼ ἔστιν εἰς ὅ τι βλέπωπλὴν σοῦ. σὺ γάρ μοι πατρίδʼ ᾔστωσας δόρει,καὶ μητέρʼ ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντά τεκαθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.τίς δῆτʼ ἐμοὶ γένοιτʼ ἂν ἀντὶ σοῦ πατρίς;τίς πλοῦτος; ἐν σοὶ πᾶσʼ ἔγωγε σῴζομαι.ἀλλʼ ἴσχε κἀμοῦ μνῆστιν· ἀνδρί τοι χρεὼνμνήμην προσεῖναι, τερπνὸν εἴ τί που πάθοι.χάρις χάριν γάρ ἐστιν ἡ τίκτουσʼ ἀεί·ὅτου δʼ ἀπορρεῖ μνῆστις εὖ πεπονθότος,οὐκ ἂν γένοιτʼ ἔθʼ οὗτος εὐγενὴς ἀνήρ.ΧορόςΑἴας, ἔχειν σʼ ἂν οἶκτον ὡς κἀγὼ φρενὶθέλοιμʼ ἄν· αἰνοίης γὰρ ἂν τὰ τῆσδʼ ἔπη.Αἴαςκαὶ κάρτʼ ἐπαίνου τεύξεται πρὸς γοῦν ἐμοῦ,ἐὰν μόνον τὸ ταχθὲν εὖ τολμᾷ τελεῖν.Τέκμησσαἀλλʼ ὦ φίλʼ Αἴας, πάντʼ ἔγωγε πείσομαι.