βίᾳ ξυναρπασθεῖσαν Ἀργείων ὕποξὺν παιδὶ τῷ σῷ δουλίαν ἕξειν τροφήν.καί τις πικρὸν πρόσφθεγμα δεσποτῶν ἐρεῖλόγοις ἰάπτων· ἴδετε τὴν ὁμευνέτινΑἴαντος, ὃς μέγιστον ἴσχυσεν στρατοῦ,οἵας λατρείας ἀνθʼ ὅσου ζήλου τρέφει.τοιαῦτʼ ἐρεῖ τις· κἀμὲ μὲν δαίμων ἐλᾷ,σοὶ δʼ αἰσχρὰ τἄπη ταῦτα καὶ τῷ σῷ γένει.ἀλλʼ αἴδεσαι μὲν πατέρα τὸν σὸν ἐν λυγρῷγήρᾳ προλείπων, αἴδεσαι δὲ μητέραπολλῶν ἐτῶν κληροῦχον, ἥ σε πολλάκιςθεοῖς ἀρᾶται ζῶντα πρὸς δόμους μολεῖν·οἴκτιρε δʼ, ὦναξ, παῖδα τὸν σόν, εἰ νέαςτροφῆς στερηθεὶς σοῦ διοίσεται μόνοςὑπʼ ὀρφανιστῶν μὴ φίλων, ὅσον κακὸνκείνῳ τε κἀμοὶ τοῦθʼ, ὅταν θάνῃς, νεμεῖς.ἐμοὶ γὰρ οὐκέτʼ ἔστιν εἰς ὅ τι βλέπωπλὴν σοῦ. σὺ γάρ μοι πατρίδʼ ᾔστωσας δόρει,καὶ μητέρʼ ἄλλη μοῖρα τὸν φύσαντά τεκαθεῖλεν Ἅιδου θανασίμους οἰκήτορας.