καὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.Ὀδυσσεύςκαὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;Ἀθήναἐγώ σφʼ ἀπείργω, δυσφόρους ἐπʼ ὄμμασιγνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς,καὶ πρός τε ποίμνας ἐκτρέπω σύμμικτά τελείας ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα·ἔνθʼ εἰσπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνονκύκλῳ ῥαχίζων· κἀδόκει μὲν ἔσθʼ ὅτεδισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,ὅτʼ ἄλλοτʼ ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν.ἐγὼ δὲ φοιτῶντʼ ἄνδρα μανιάσιν νόσοιςὤτρυνον, εἰσέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.κἄπειτʼ ἐπειδὴ τοῦδʼ ἐλώφησεν πόνου,τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶνποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων,